Kafamdaki Sessizlik
Sessizlik… Bir şarkı var aklında, söylese kurtulacak ağırlığından. Ama sözlerini hatırlayamadı, melodisi de yok hatta. Ama düşünmeye fırsatı olmadı.
Akşam olduğunda bütün rutinlerini tekrarladı. Yumuşak ama içini ürperten soğuk yatağında her günkü gibi bir günü daha tamamlamanın vermiş olduğu belli belirsiz rahatlıkla uyuyacaktı. Bir kedi gibi zarif adımlarla yürüdü, yattı, yorganını üstüne çekti. Bir yavru kedi gibi kıvrıldığını hissetti. Uykuya dalıyordu tam. Yüzüne soğuk, incecik bir şey dokundu. Yüzüne değen şeyin ne olduğunu anlamaya çalıştı. Ama elini kaldırıp yüzüne dokunmak bir yana kelimeleri dizerek düzgünce düşünmesi bile imkânsızdı. Bütün varlığı ürperdi. Neden ki? Yatağı sımsıcak olmuştu artık. Sanki saatlerdir yatıyor gibiydi. Yüzündeki soğukluk daha da hissedilir oldu. Sanki saatlerce uyumuş gibi hissetti. Oysaki daha on dakika bile olmamıştı belki. Şarkının melodisi aklına gelir gibi oldu. Hemen aklının bütün köşelerini aradı devamını bulabilmek için. Ama o nereye baksa öteki köşeye kaçıyordu ezgi. Bütün vücudu birden kasıldı. İçinde esen bir rüzgâr hissetti. Dumandı bu; kapkara, pis bir duman. Kalbinin de karardığını hissetti. Yüzüne dokunan o soğukluk biraz daha bastırıyordu artık. Yattığı yatak, üstündeki yorgan birden kayboldu. Uyanmıştı. En saf haline ulaştı. Bir varlığın hissedebileceği her şey o an o hafif dumanla beraber hücrelerine ilişiyordu. Bunu daha önce hissetmiş miydi? Evet, evet! Ama ne zaman, nerede? Bunları düşünmedi. Nasıl düşünsün ki? Düşünmeyi çok geride bıraktı. Rüyalar âleminde şarkısını ararken uyuyakaldı.
Sueda Ozkan
inanılmaz!!!!!!